Met je tijd mee.

“Ik ga naar de Matthäus Passion.” zeg ik.
Mijn nichtje van vijftien kijkt mij ontzet aan. “Ga jij drie uur lang naar dat gejank zitten luisteren? Doe normaal man, ga eens met je tijd mee zeg!” In haar rechteroor zit een oortje van haar iPod.
Ze is druk bezig met het zoeken naar een liedje. “Hier” zegt ze, “hier, moet je eens luisteren. Tokio Hotel, gaaf hè?”
Op de iPod verschijnt een plaatje van een meisje met een ontploft kapsel.
“Wat een knap meisje. Zij lijkt een beetje op Bach die zo is geschrokken dat zijn haren recht overeind zijn gaan staan!” zeg ik lachend.
Ik krijg pinnig commentaar:“Dat is een jongen, dat zie je toch?”
Zie ik het? Volgens mij niet. Ben ik zo uit de tijd?

‘s Avonds zit ik bij het concert achterin de zaal. Ik kan de grijze bolletjes tellen. Gemiddelde leeftijd vijfenvijftig jaar. Mannen in pak, vrouwen in mantelpakjes. Mijn vriendin merkt nog scherp op dat er geen allochtoon te bekennen valt. Blank en grijs zijn de overheersende tinten.
Het concert is prachtig. De dirigent laat ons de tekst voelen. Als Jezus is gestorven houdt hij een paar minuten rust. Het publiek is doodstil.
Ga ik met mijn (leef)tijd mee door hier te zitten? Of juist niet?
Ik lees mee met de tekst van de Matthäus. Bovenaan de pagina staat ‘1 of 14 pages’. Onderaan de pagina staat een internetadres.
Bach gaat een paar honderd jaar na zijn dood zelfs nog met zijn tijd mee.
Zijn tekst staat gewoon op internet. Voor mij is er ook nog hoop.

Christine Davidson ©, april 2010                                                                        Back to top

Hond uit één stuk.

Tien weken oud en onhandig, valt ze van een bruggetje in een half bevroren sloot. De baas moet tot zijn middel het ijskoude water in om het spartelende pupje te redden. Allebei koud en nat redt de warme auto hen van de vrieskou.
Een zonnebril, een tandenborstel, gloednieuwe leren schoenen, een rekenmachine. Gesneuveld in de strijd om zich te vermaken tijdens spaarzame avondjes alleen thuis.
Ze heeft een voorkeur voor touwtjes. Meters tandfloss trekken wij uit haar bek nadat ze een verdwaald doosje onder de bank heeft gevonden.
‘s Nachts moet soms poep van het parket of de vloerbedekking worden gepoetst.
Rillend zit ze weggekropen in het verste hoekje van de kamer. Ziek, zielig en in de war door het bevuilen van haar eigen nest.
Elke ochtend is zij als eerste wakker. Kwispelend duwt ze haar natte neus onder het dekbed. Of likt een buiten het bed hangend lichaamsdeel af.
Bij Van Dalen plast ze tegen een hele stapel zaterdagkranten. Haar lieve snuit en de eigenaren (liefhebbers van honden) redden mij van het onnodig kopen van een berg nat papier.
Na jaren alleenheerschappij komt er een tweepoot bij: onze zoon. Als aan de kinderwagen geplakt loopt ze mee door bos en stad.
Als hij zelf kan lopen wordt op een leeg strand pijnlijk duidelijk dat het kleine baasje nu de dienst uitmaakt. Wij willen naar de zee. Onze zoon wil naar de glijbaan die aan de duinrand ligt. Ze kijkt naar hem, ze kijkt naar ons, draait zich resoluut om en loopt naar het kleine baasje.

Oren in haar nek, haar ogen angstig. Geen minuut kan ze stil zitten. Ze heeft pijn. Onze prachtige, grote vierpoot is verworden tot een hoopje ellende. Ze spuugt al haar eten en drinken uit. Vier bezoeken in drie dagen aan twee dierenartsen bezegelen haar lot. Haar nieren zijn kapot. Wij zijn ook kapot, van verdriet.
Na negen jaar is het op. Wat een geluk dat we zo’n prachtige hond hebben gehad.

Christine Davidson ©, februari 2010                                                                 Back to top